Me levanté y ensendí la bombilla e ... “pumba!” a la vai po carallo, fundida..., levántome apalpando as paredes cas 5 estremidades pa abrir a porta, vou directo po baño a haser mis nesesidades, apetese un baño e deixo a ajua encher a bañeira mentras las hajo. Acabo, collo o papel ,se me resbala.. “pumba!”po poso , que haser ahora?. Toca limpiesa húmeda. Veo que hoy no es mi día, pero arramblo para la siudá con intensión de inyectarle a mi vida emosión.
La vida en la siudá es muy diferente a la vida en mi pueblo, y las jentes tamén son diferentes, tamén é serto que eu xa os miro con outros ollos pero lo non é pa faselo?
Aquí dejo el primer capítulo de “la vida del siudadán urbán que saluda a un can levantando a man” resumen dos diferentes personajes urbanos cos que me crusei aljún día:
- Dos mujeres felises con chaketa das marróns desas cas que non colles frío e con cadanseu bolso (cambiaba a miña herensia polos cartos que valen) viñan pola misma asera que a miña. Non se cambiaron!, tuve una sensación de aseptasión y mi cara cojió tintes coruñeses, eses rasjos de ter carrexado mais dun carro de esterco que delatan mi cara parecieron disiparse cual jas de la parte de atrás un día de vendaval. La distansia se hasía cada ves más corta hasta que pude escuchar su conversasión “Priscila, sabes donde venden la bonoloto?” “aaahh, Lucrecia, yo no te lo se , espera que voy a preguntar” . Ti ahí nesa situasión esperas que unha vella desas cho prejunte a ti, despois.. se tes sorte hasta che propón aljo do tipo “eh bombón, sácame la desesperasión” mentras che mete un billete de 100 euros no bolsillo. O caso e que eu xa estaba preparando a respuesta “no tengo ni idea señora”, cando a vieja esa mirame pa cara e cun jesto despectivo ke se interpretaba coma un “este non ten npi de onde está” eskivoume nun quiebro de cadera tal cual o Oliver *(nota de autor: o de oliver e benyi) entrando nunha tienda de antigüedades para allí perder su duda.
La vida en la siudá es muy diferente a la vida en mi pueblo, y las jentes tamén son diferentes, tamén é serto que eu xa os miro con outros ollos pero lo non é pa faselo?
Aquí dejo el primer capítulo de “la vida del siudadán urbán que saluda a un can levantando a man” resumen dos diferentes personajes urbanos cos que me crusei aljún día:
- Dos mujeres felises con chaketa das marróns desas cas que non colles frío e con cadanseu bolso (cambiaba a miña herensia polos cartos que valen) viñan pola misma asera que a miña. Non se cambiaron!, tuve una sensación de aseptasión y mi cara cojió tintes coruñeses, eses rasjos de ter carrexado mais dun carro de esterco que delatan mi cara parecieron disiparse cual jas de la parte de atrás un día de vendaval. La distansia se hasía cada ves más corta hasta que pude escuchar su conversasión “Priscila, sabes donde venden la bonoloto?” “aaahh, Lucrecia, yo no te lo se , espera que voy a preguntar” . Ti ahí nesa situasión esperas que unha vella desas cho prejunte a ti, despois.. se tes sorte hasta che propón aljo do tipo “eh bombón, sácame la desesperasión” mentras che mete un billete de 100 euros no bolsillo. O caso e que eu xa estaba preparando a respuesta “no tengo ni idea señora”, cando a vieja esa mirame pa cara e cun jesto despectivo ke se interpretaba coma un “este non ten npi de onde está” eskivoume nun quiebro de cadera tal cual o Oliver *(nota de autor: o de oliver e benyi) entrando nunha tienda de antigüedades para allí perder su duda.
Hay momentos na vida donde un se cuestiona a sua existensia, e este fui un deles. Porque me piden papel de liar homes de dudosa reputasión e en cambio duas vellas farrakacheiras non me prejuntan por unha diresión? . Cual es el sentido de mi vida? . Desde lojo sei que elas pa suas netas non me keren.
